Trompet, bakır üflemeli bir çalgıdır. Trompetin Eski Mısır’da dinsel törenlerde ya da askeri törenlerde kullanıldığı bilinmektedir. Bilinen en eski trompet Eski Mısır Kralı Tutanhamon’un mezarında bulunmuş olandır. Günümüzde kullanılan modern trompetin gövdesi silindir biçiminde bir borudan oluşur. Uca doğru genişleyerek çan biçiminde bir kalakla son bulur. Fincan biçiminde bir ağızlığı vardır. Gövde üzerindeki kıvrımlı boruları […]
Trombon bakır üflemeli bir çalgıdır. Güçlü bir sesi vardır. Bu yüzden orkestralarda bir müzik parçasınırı yüksek ve güçlü tondaki bölümleri için kullanılır. Aynı zamanda, “pedal notalar” olarak bilinen kalın notalara inebildiği için, trompet ve kornoyla birlikte kullanıldığında müzikte armoniyi tamamlar. Trombon, uca doğru genişleyerek kalak biçiminde açılan bir borudan oluşur. Biçimi trompete benzemekle birlikte trombonda
Türk halk müziğinde, aerofonlar (havanın hareketiyle ses veren çalgılar) sınıfından bir çalgıdır. Doğu ve Kuzeydoğu Anadolu’da yaygındır. Bazı yörelerde tulumzurna, bazı yörelerde de gayda diye adlandırılan bu çalgı, genellikle oğlak tulumuna (karnı yarılmadan, özel bir yöntemle yüzülen ve geçirimsizliği sayesinde içinde su ve yağ gibi maddeler saklanabilen deri kap) iki ya da üç boru takılarak
Tuba bakır üflemeli çalgılar arasında sesi en kalın olanıdır. Orkestralarda genellikle bir tane tuba bulunur. Yaylı çalgılara bas sesi sağlayan kontrbas gibi, tuba da bakır üflemeli çalgılara bas sesiyle eşlik eder. Tubanın uca doğru genişleyip açılan kıvrımlı gövdesi, çan biçiminde bir kalakla son bulur. Ağızlık bölümü huni biçimindedir. Gövde üzerinde trompette olduğu gibi değişik perdelerden
Günümüzde Türk halk müziğinde, geçmişte ise mehter müziğinde ve klasik Türk müziğinde (18. yüzyıldan önce) kullanılan üflemeli bir çalgıdır. Dünyanın pek çok ülkesinde zurnaya benzeyen çalgılara rastlanır. Bunların bazıları, kökeni aynı olan adlar taşır. Bu tipten çalgılar İran’da “sûrnây”, Çin’de “sona”, Hindistan’da “sanayi”, Fas ve Cezayir’de “gayta”, Libya ve Tunus’ta “zukra”, Mısır’da “sibs”, Arabistan Yanmadası’nda
Bir tür vurmalı çalgı. Sert tahtadan yapılmış birçok yassı çubuğun yan yana bir çerçeveye tutturulmasıyla ya da büyük, çukur bir kap üzerine dizilmesiyle oluşturulur. Uzunlukları, biçimleri ve kalınlıkları birbirinden farklı olan bu çubuklara küçük bir tokmakla vurularak çalınır. Çubuklardan her biri belli bir ses verecek biçimde akort edilir. Daha çok Afrika, Güneydoğu Asya ve Orta
Ozanların çaldığı, telli Türk sazı. Orta Asya’dan dünyaya yayılmış olan bu kısa saplı çalgı, aslen bir Hun çalgısıdır. Altay Türklerince bugün de kullanılmakta olan kopuz, bağlamanın ilk örneğidir. Kopuz, en eski Türk halk çalgısı olarak bilinmektedir. Ancak kopuz adıyla anılan farklı çalgılara rastlanmaktadır. Şu anda hâlâ Anadolu, Kafkasya ve Orta Asya’da kullanılmaktadır. Şamanlar törenlerde kopuzu
Keman türünden, en kalın sesli yaylı çalgı. Çift bas olarak da tanınan bu enstrüman, keman ailesinin en büyük ve en pes sesleri veren üyesidir. Genelde 1,80 m boyunda olup dört teli vardır. Bazılarında bir telin uzatılarak tonun tizleştirildiği bir düzenek bulunur. Ses çıkarmak için; müzisyen bir eliyle perdelerde dolaşırken diğeriyle telleri çeker ya da üzerinde
Yayla, diz üzerinde çalınan, kemana benzer, üç telli bir çalgı. Kökeni Orta Asya’dır. Türkiye’de farklı türlerde kemençeler vardır. Klâsik kemençe, büyük bir virtüöz olan Tamburi Cemil Beyin elinde ince saza girmiş ve günümüzdeki klâsik Türk müziği topluluklarının vaz geçilmez üç çalgısından (ney ve tamburla birlikte) biri olmuştur. Klâsik kemençenin gövdesi yarım armuda benzediği için bu
Yayla çalınan telli bir çalgı. Kemanın dışında bu ailenin öteki üyeleri, viola, çello ve kontrbastır. Keman; ön kısım, omurga, boyun, perdeler, akort anahtarları, gövde, köprü, kuyruk ve F-delikleri bölümlerinden oluşur. Üst, göbek ya da ses tahtası olarak da anılan ön kısım genelde iyi kurutulmuş lâdin, arka tarafı da akağaçtan yapılır. Çamdan yapılan üst kapak sesi
