Mani

Sözlü/anonim edebiyat ürünlerindendir. Dört mısradan meydan gelir. Yedili hece ölçüsüyle söylenir. Sevgi, tabiat, övgü, yergi, evlât sevgisi, ayrılık, hasret ve aşk konularını işler. İlk iki mısra doldurmadır, konuya giriş için söylenir. Son iki mısrada ise asıl söylenmek istenen verilir. Maniler, düz mani ve ayaklı (cinaslı, kesik) mani olarak iki grupta incelenir. Cinaslı manilerde mısra sayısı dörtten fazla olabilir.Söyleyeni belli olmayan, genellikle 7’li hece ölçüsüne göre söylenen dörtlüklerdir. Doğu Anadolu’da mani yerine bayatı sözü de kullanılmaktadır.
Uyak düzeni aaba şeklindedir.

Genellikle birinci, ikinci ve dördüncü dizeleri uyaklı olan, daha çok hecenin yedili ölçüsüyle söylenen anonim halk şiiri. Türk halk edebiyatının en yaygın şiir türüdür. Yalnızca Anadolu’nun her yerinde değil, aynı zamanda Trakya’da, Azerbaycan’da Kırım Tatarları, Irak Türkmenleri ve Besarabya Gagavuzları arasında da değişik adlarla yaygın olarak kullanılan bir türdür. Genellikle düğün, ölüm, ayrılık, buluşma, gurbet vb olaylar karşısındaki yoğun duygu ve dilekleri yansıtmak için kullanılan bir araçtır. Türkiye’nin birçok yöresinde mâni söylemek için “mâni düzmek”, “mâni yakmak” ya da “mâni atmak” deyimleri kullanılır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir