Hiyeroglif sistemi Eski Mısır dili, akrabası olduğu günümüz Arapçası ve İbranicesi gibi, Sami dillerindendir. Ancak, birer alfabeleri olan Arapça ve İbranicenin tersine Mısırca, fonetik işaretler karışımı (bir işaret = basit veya karmaşık bir ses) ve ideogramlar (bir işaret = bir düşünce) ile yazılırdı. Bu da aşağı yukarı 700 hiyeroglif demekti. Oldukça doğalcı olan görünüşleri, (kuş, […]
İlk zamanda hayat denizde büyük bir hızla çoğalıyordu. Burada değişik çağlardan hayvanlar gözüküyor, yumuşakçalar dipte Brakiopodlarla, Trilobitler’in yanında yaşıyorlar. Deniz hayatın yuvası olmaya devam ediyor. Canlı organizmalar denizde bol miktarda bulunurlar. Bazıları dibe kenetlenmiştir, bazdarın da (planktonları oluşturan mikroskobik yaratıklar gibi) su içinde yüzerler ya da suyu ileri doğru püskürterek, ustaca hareketlerle yer değiştirirler. Bağalı
Ayaklarımızın altında nasıl esrarengiz bir dünya gizli? Jules Vernes’in hayalinde canlandırdığı “Arz’ın Merkezine Seyahat” bize hiçbir zaman gerçekleştirilemeyecek bir şey gibi görünüyor. Oysa, bu erişilmez dünya hakkında, dolaylı incelemeler yoluyla edindiğimiz bilgiler küçümsenemez. Astronomi bilimi bir yığın bilgi ortaya çıkartıyor. Sismoloji depremler ya da yapay patlamalar sonucu meydana gelen titreşimlerin yayılma şeklini inceliyor. Jeokimya, radyoaktif
Denizler ve okyanuslar yeryüzündeki suların %95’idir ve bu sular tuzludur. Kutuplardaki buzullar bu suların %2’sini hareketsiz bir halde tutarlar. Geri kalan az miktardaki karalardaki tatlı su ise; sulu örtüler, göller, akarsular ve çok az miktarda da olsa atmosferdeki buhardır. Ama bu buhar anakaralardaki bütün hayatın kaynağıdır. O, aynı zamanda suyun devrinin motorudur; buhar yoğunlaşır, yağışlar
Biyolojinin hayvanları inceleyen dalıdır ve bu alanda çalışan bilim adamlarına zoolog denir. Zoologlar hayvanlann vücut yapısını, davranışlarını, gelişmelerini, üremelerini ve canlı cansız çevreyle olan ilişkilerini araştırırlar. Hayvanların bilimsel adları için temel alınan dil Latince’dir. Bu adlar alışık olmayanlara çok uzun ve yazılıp okunması güç gelebilir. Ama dili ve ülkesi ne olursa olsun bütün zoologlar aynı
Astronomlar bir yıldızın tayfını inceleyerek, onu oluşturan maddeler konusunda pek çok bilgi edinebilirler. Tipik bir yıldız iki farklı tayf oluşturur; bunların her ikisi de yıldızdan gelen ışığın spektroskopun prizmasından geçirilmesi yoluyla elde edilir. Yıldızın iç kesimlerindeki görece yoğun gazlar bir kesintisiz tayf oluşturur; bu tayfta, yıldızdan gelen ışık bildiğimiz gökkuşağındakine benzer biçimde renk bileşenlerine ayrılır. Yıldızı çevreleyen
Çok farklı renklerde yıldızlar vardır. En parlak yıldızlar, çıplak gözün ayırdına varacağı bir renk etkisi yaratabilecek güçte ışır; ama, dürbün ya da küçük bir teleskopla çok farklı renklerde yıldızların bulunduğu görülebilir. Kışın gözüken Büyükköpek takımyıldızının önde gelen üyelerinden, göz alıcı beyazlıktaki Akyıldız en tanınmış renkli yıldızlardan biridir. Orion’un sol ayağı olarak görülen mavi beyaz Ayak
Yıldızların ve bütün öbür gök cisimlerinin parlaklıkları, 2.000 yıl kadar önce Yunanlı astronom Hipparkhos’un geliştirdiği bir sisteme göre sınıflandırılır. Hipparkhos yıldızları kadir denen bir ölçeğe göre ayırmış ve en parlak yıldıza bu ölçekteki 1 değerini, en soluk olana da 6 değerini vermişti. Günümüzde astronomide bu sistemin geliştirilmiş bir biçimi kullanılır. Gök cisimlerinin en parlak olanlarına,
Yıldızlar bizden ve birbirlerinden çok uzak olduğundan, bu uzaklıkları kilometreler cinsinden ifade etmeye çalışmak çok anlamsızdır. Bunun yerine astronomlar başka bir birim kullanırlar: Işık yılı. Bir ışık yılı, ışığın bir yılda alabileceği yolun uzunluğuna eşittir ve kabaca 10 trilyon kilometredir. Bu ölçeği kullanarak Ay’ın bize olan uzaklığının 1 ışık saniyesinin biraz üzerinde, Güneş’inkinin 8 ışık
Yıldızlar, Samanyolu Gökadası’nın sarmal kollarını kaplayan dev gaz ve toz bulutlarının içinde doğar. Temel olarak hidrojen gazından oluşan bu bulutlar kütleçekiminin etkisiyle kendi üzerlerine çökerek büzülürler ve madde kümeleri bir araya toplanır. Süreç içinde her kümenin ortasındaki sıcaklık yükselir; ama ortaya çıkan ısı bu kümelerin durmadan artan yoğunluğu nedeniyle dışarı kaçamaz. Sonunda sıcaklık, dışarı doğru
